Πότε να πάρω μια απόφαση ;


Ένα ερώτημα που με βασανίζει συχνά στην χαρμολύπη είναι ως προς την λήψη μιας απόφασης. Βάσει του γεγονότος ότι όταν είμαι στα πάνω μου οι δυσκολότερες αποφάσεις φαίνονται παιχνιδάκι και όταν είμαι στα κάτω μου οι ευκολότερες είναι βουνό πρέπει συχνά να προσπαθώ να εξορθολογίζω κάθε μου απόφαση.

Π.χ. ναι θέλω να τρέξω σε μαραθώνιο πόσο μπορετό είναι αυτό όμως και αν το αποφασίσω τώρα μεθαυριο που δεν θα μπορώ να σηκωσω τα πόδια μου από την καρέκλα τι θα πω στον εαυτόν μου ;
Αντίστοιχα ναι, μου είναι δύσκολο να πάω τα σκουπίδια στον κάδο απορριμάτων γιατί το μόνο που μπορώ είναι να μην ξεκολλώ τα μάτια μου από το ταβάνι. Τι θα γίνει αν δεν το κάνω όμως και με φάνε τα μικρόβια;

Ένα πρακτικό βήμα που ακολουθώ είναι να βάζω πάντα τον πήχη πιο χαμηλά όταν είμαι στα χάι μου  και πιο ψηλά όταν είμαι στα νταουν μου. Έτσι κάπου  προσπαθώ να είμαι λειτουργικός. Και πίστεψε με είναι το ίδιο δύσκολο να ανεβάσεις τον πήχη με το να τον κατεβάσεις. Δεν συμφωνείς;;

Αν πρέπει να περιμένω δε τα φεγγάρια της "΄νορμοθυμίας" για να λάβω μια απόφαση και να αρχίσω να την εκτελώ, πάλι καήκαμε γιατί η νορμοθυμία έρχεται μία στο τόσο και θα ακολουθήσει μια υπομανία ή μια κατάθλιψη που θα χύσει πάλι την καρδάρα με το γάλα. Ναι, ξέρω είναι φαύλος κύκλος αυτός να μην μπορείς να εμμένεις σε μια απόφαση σου ή να μην μπορείς να λάβεις μια όποια απόφαση αλλά κάπως πρέπει και αυτή η ζωή να συνεχιστεί. Και το να βλέπεις να μένεις ανακόλουθος στις αποφάσεις σου είναι εξίσου οδυνηρό με το να μην παίρνεις καμία απόφαση.

Παράλληλα είναι εξωγενείς παράγοντες που χάρη στην ευαισθησία μου μπορεί να με επηρρεάσουν στο να φέρω σε πέρας μια απόφαση μου.

Η ζωή συνεχίζεται όμως και θέλει καθημερινά μικρές ή μεγάλες αποφάσεις .

Οπότε τι κάνω ;

Πειθαρχώ όσο μπορώ με τον εαυτόν μου. Ότι έχω διπολική δεν σημαίνει ότι έχω χάσει τα μυαλά μου.
Ξέρω όμως ότι τα πράγματα στην πραγματική ζωή δεν είναι ούτε τόσο φωτεινά ούτε τόσο σκούρα θέλω να φαντάζομαι. Και αργά η γρήγορα η ζωή θα μου δείξει το πραγματικό της χρώμα και τους δικούς της κανόνες και όρους. Οπότε όσο και αν δεν θέλω συμμορφώνομαι.

Κατεβάζοντας τον πήχη στην χαρά και ανεβάζοντας τον στην λύπη είναι σωτήριο. Σωτήριο να υπάρχει ένα είδος πειθαρχίας με τον εαυτόν μας. Δεν απαλλασόμαστε καθηκόντων , υποχρεώσεων ή δικαιωμάτων επειδή είμαστε αυτό που είμαστε. Αντ αυτού πείθουμε τον εαυτόν μας και τους γύρω μας ότι είμαστε εξίσου ικανοί με εκείνους έχοντας τα ηνία του άρματος που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση.

Να κάνω μια διευκρίνηση. Αν είσαι ο Βαν Γκογκ , ναι , η υπομανία μπορεί να σου δώσει την δυνατότητα να ζωγραφίζεις ασταμάτητα υπέροχους πίνακες αν είσαι όμως ο Αντρέας Παπανδρέου μπορεί να σε κάνει να βγεις στα μπαλκόνια και να φωνάζεις "Τσοβόλα , δώστα όλα! " και να φεσώνεις μια χώρα για δεκαετίες. Σκέψου τις ευθύνες που έχεις , τις δυνάμεις σου, σε τι κατάσταση είσαι, κάνε συνεχώς την ενδοσκόπηση σου. Κράτα το άρμα και ρώτα συνεχώς τον εαυτόν σου αν κρατάς καλά το άρμα σε όποια φάση και αν βρίσκεσαι. Γιατί ξέρω, ότι όταν είσαι στην υπερθυμία νομίζεις ότι το κρατάς άριστα (που δεν ισχύει) ενώ αντίστοιχα όταν είσαι στην κατάθλιψη πιστεύεις ότι δεν το κρατάς καθόλου (που επίσης δεν ισχύει)..